Μέθοδος περιορισμού της σμηνουργίας με δύο βασίλισσες !!!

Αυτή την εποχή στην Β.Ελλάδα το μυαλό μας και η καθημερινότητα απαιτεί να βρισκόμαστε  στο μελισσοκομείο.
Έχουμε να μεγαλώσουμε  τα μελίσσια, να είναι γερά-δυνατά για μέλι.Ν'αυξήσουμε τα μελίσσια μας ,να ξεκινήσουμε βασιλοτροφία και παραγωγή βασιλικού πολτού, καθημερινά 8-10 ώρες εργασία ως μελισσοκόμοι.
Αυτό είναι το "θέλω το δικό μας " ,έλα όμως που δεν πρέπει να αγνοούμε και τι θέλουν οι μέλισσες,τα μελίσσια . Και αυτά θέλουν να πολλαπλασιαστούν και όπως γνωρίζουμε ο φυσικός πολλαπλασιασμός τους είναι η σμηνουργία. Μέθοδος ανεπιθύμητη για τον μελισσοκόμο.

Ερχόμαστε τώρα να δούμε τι όπλα-μεθόδους έχουμε για να επέμβουμε προληπτικά για να μην χρειαστεί κατασταλτικά.
                                    α. Μέθοδος DEMAREE , καλή ,άριστη αλλά για κάποιον που έχει πολλά μελίσσια ούτε περνάει από το μυαλό του. Ο αείμνηστος Νικολαίδης αναφέρει ότι εάν ο μελισσοκόμος δεν είναι έμπειρος,η μέθοδος αντί ευεργετική θα είναι καταστροφική .
Επίσης εάν δεν εφαρμόζονται οι προυποθέσεις της μεθόδου ,τα μελίσσια θα σμηνουργήσουν.
                                    β.Τεχνικοί αφεσμοί, κόβουμε τα μελίσσια ή με την μέθοδο της βεντάλιας ή με άλλο τρόπο και μετά τα συνενώνουμε.Εάν λάβουμε υπ'όψιν ότι ένα μελίσσι αναπτύσσεται συναρτήσει του πληθυσμού, πάλι δεν είναι η ιδανική μέθοδος αύξησης και παραγωγής και εάν έχουμε βασίλισσες,εάν τ'αφήσουμε ορφανά χάσαμε ένα μελίσσι.....

Τώρα θα σας μεταφέρω μια μέθοδο θησαυρό.Αναφέρεται στο βιβλίο πρακτική μελισσοκομία του καθηγητού κ. Ανδρέα Θρασυβούλου σελ.174.
Όταν μου την ανέφερε με γοήτευσε και αμέσως την ξεκίνησα.  Ομολογώ ότι βρήκα την καλύτερη μέθοδο απ'όλες τις μεθόδους που είχα μελετήσει και με δύο βασίλισσες !!!!
                                 α.το μελίσσι χωρίζεται στα δύο με σίτα αερισμού ή ένα διάφραγμα τύπου Σνέλκροφ (θέλουμε να μην επικοινωνούν οι μέλισσες αλλά να μην κοπεί το μελίσσι....)Η βασίλισσα και ο γόνος μεταφέρονται στο επάνω πάτωμα,στο οποίο δημιουργείτε μια δεύτερη είσοδος.Στον κάτω όροφο,που το μελίσσι είναι ορφανό,αφήνεται ένα πλαίσιο γόνου με προνύμφες ηλικίας 1-2 ημερών. Την δεύτερη ημέρα,εφόσον σχηματιστούν βασιλικά κελιά, ο αερισμός αντικαθίσταται με διπλό βασιλικό διάφραγμα.Το μελίσσι δεν ενοχλείται  μέχρι να εκκολαφτεί η βασίλισσα του κάτω ορόφου και να αρχίσει να γεννά.Η είσοδος του πάνω πατώματος διατηρείται.Μεταξύ των δύο βασιλισσών παρεμβάλλεται ένα ρηχό ή μεγάλο πάτωμα.Δύο εβδομάδες πριν την ανθοφορία η παλαιά βασίλισσα απομακρύνεται.

Αποτελέσματα,τα μελίσσια δεν σμηνουργούν,έχουμε γέννα δύο βασιλισσών,άρα μεγάλους πληθυσμούς και αντικατάσταση βασιλισσών χωρίς να γνωρίζουμε βασιλοτροφία !!!!

pigi: http://evangelosnaxios.blogspot.com/

Mέλισσες και αλλεργία

Κάνω αυτή την ανάρτηση με αφορμή κάποιο φίλο που με πήρε τηλέφωνο. Αφού μιλάγαμε για κάμποση ώρα μου είπε οτι είναι αλλεργικός στο δηλητήριο της μέλισσας και τρελάθηκα.Μου λέει οτι φοράει τρείς φόρμες Χειμώνα - Καλοκαίρι για να αποφύγει τα κεντρίσματα και παρ' όλα αυτά κάποια στιγμή τον κέντρισε μιά μέλισσα και τον έπιασε αναφυλαξία.Σαν λύση είπιε ενα ποτήρι ξύδι και ανακουφίστηκε!!!!! εδώ θέλω να πώ δυό πραγματάκια.Καλή η λόξα και η αγάπη για τις μέλισσες αλλά προέχει η ζωή μας.Όπως του εξήγησα μπορεί να πάει σε αλλεργιολόγο και να κάνει θεραπεία αλλά όπως μου εξήγησε και έχει δίκιο εμείς εδώ στα μικρά νησιά δεν έχουμε ούτε αλλεργιολόγους αλλά ούτε και νοσοκομεία που να μπορούμε να κάνουμε αυτή την δουλιά.Θα πρέπει να πηγαίνει κάποιος στην Αθήνα κάθε τόσο και λιγάκι να υποστεί τόόόση ταλαιπωρία και το σημαντικότερο φοβερά έξοδα δλδ έισητήρια γιατρό διαμονή κλπ.Μιά πρόχειρη λύση στιγμής είναι η δοσομετρική ένεση μιας χρήσης που την κάνεις πάνω από το παντελόνι και διάφορα αντιισταμινικά.Αλλά το κυριότερο από όλα είναι να υπάρχει πάντα κάποιος μαζί μας όταν πηγαίνουμε στα μελίσσια είτε είμαστε αλλεργικοί είτε όχι γιατί ποτέ δεν ξέρεις πώς θα αντιδράσει ο οργανισμός μας.

pigi: http://parosbees.blogspot.com/

ΤΟ ΚΡΗΤΙΚΟ ΦΛΑΣΚΙ ή ΦΡΑΣΚΙ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΠΡΟΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΚΥΨΕΛΗΣ

Το μέλι  από τους αρχαιότατους χρόνους, απετέλεσε μια ξεχωριστή πηγή τροφής για τον άνθρωπο. Αναγνωρίζοντας τις θρεπτικές, φαρμακευτικές, γλυκαντικές, αρωματικές και τόσες άλλες ιδιότητες του, ο άνθρωπος έγινε αναζητητής, κυνηγός και αργότερα εκτροφέας του μοναδικού εντόμου που παράγει αυτήν την υπέροχη φυσική τροφή, της μέλισσας.
Έτσι η αρχή της γνωριμίας του ανθρώπου με τη μέλισσα, έγινε στο φυσικό της περιβάλλον, που δεν είναι άλλο από κούφιους κορμούς δέντρων, σχισμές βράχων, ή κοιλότητες σε απόκρημνες χαράδρες.
Αργότερα οι κυνηγοί του μελιού, άρχισαν να συγκεντρώνουν τους κούφιους κορμούς, όπου είχαν εγκαταστήσει την τέλεια κοινωνία τους οι μέλισσες, σε συγκεκριμένους προσβάσιμους χώρους, όπου απετέλεσαν τα πρώτα μελισσοκομία.
Βέβαια αυτή η υπέροχη κοινωνία, δεν μπορούσε να λείψει από το φιλόξενο νησί της Κρήτης, η οποία την αγκάλιασε με τον πιο στοργικό τρόπο, προσφέροντας της, το υπέροχο κλίμα της και τα μοναδικά αρωματικά φυτά και βότανα της.
Αλλά και οι άνθρωποι της Κρήτης, αγκάλιασαν την μέλισσα, καθώς την λάτρεψαν σαν θεά, δίνοντας της θέση δίπλα στο Θεό όλων των Θεών, τον Δια.
Και το σημαντικότερο, την φιλοξένησαν σε μια μοναδική κατοικία που όμοια της δεν υπάρχει στον άλλο κόσμο και που απετέλεσε μια καινοτομία, για την εποχή της δίνοντας το έναυσμα, για την κατασκευή της σύγχρονης κυψέλης.
Η μοναδική αυτή κυψέλη, ακούει στο όνομα Φλασκί ή Βρασκί  όπως θέλουν να τη λένε σε μερικά μέρη της Κρήτης.


Τα  Φλασκιά ή Βρασκιά ήταν κυψέλες από ψημένο πηλό που χρονολογούνται από τη μινωική εποχή. Αυτά είναι κυλινδρικά, με βάση επίπεδη, σε σχήμα ανεστραμμένης κόλουρου πυραμίδας. Μοιάζει δηλαδή λίγο πολύ, με μια μεγάλη γλάστρα λουλουδιών.
Τέτοιες κυψέλες βρέθηκαν σε ανασκαφές της Φαιστού και της Κνωσού και μερικές από αυτές χρονολογούνται από το 3400 π.Χ. και διατήρησαν σχεδόν αναλλοίωτα τα χαρακτηριστικά τους ( σχήμα – μέγεθος ), έως και μερικές δεκαετίες πριν που τα εργαστήρια αγγειοπλαστικής, κατασκεύαζαν τέτοιες κυψέλες προς χρήση.
Οι κυψέλες αυτές είχαν και μερικές ιδιαιτερότητες.
Στη βάση για παράδειγμα υπήρχε ένα μικρό άνοιγμα, περίπου 4 επί 1 εκατοστά όπου αποτελούσε την είσοδο αλλά και το αποχετευτικό σύστημα του σμήνους, πράγμα που δεν είχαν οι ανόμοιες κυψέλες από κορμούς δέντρων σε άλλα μέρη του κόσμου.
            Εκείνο όμως που την έκανε μοναδική και διάσημη σε όλο τον κόσμο, είναι ότι στο ανοικτό επάνω μέρος της, τοποθετούσαν ξύλινους πήχεις, τον ένα δίπλα στον άλλο όπου πάνω σε αυτούς οι μέλισσες, έκτιζαν τις  κηρήθρες τους. Αποτελούσαν δηλαδή τους κηρηθροφορείς της κυψέλης.
Αυτούς τους ξύλινους πήχεις τους ονόμαζαν καντινέλες, πιθανόν από τη λέξη (κατίνα = πλάτη – ραχοκοκαλιά) ή κανόνια δηλαδή πήχεις – χάρακας.
Έτσι ο μελισσοκόμος αφαιρώντας μια καντινέλα, έβγαζε από το φλασκί ολόκληρη την κηρήθρα δίνοντας του, την ικανότητα να ελέγξει το εσωτερικό της κυψέλης, παρατηρώντας το σμήνος ελέγχοντας το, για ασθένειες, αποθέματα μελιού, απόδοση εργασίας, έκταση γόνου, βασιλικά κελιά για δημιουργία νέων μελισσοσμηνών και πολλά άλλα πρωτοπόρα για την  εποχή εκείνη πράγματα, που δεν μπορούσαν να γίνουν σε άλλους τύπους κυψελών, εκείνης της περιόδου.

   

Τέλος η επάνω μεριά του Φλασκιού που είχε τις καντινέλες, σκεπαζόταν με πήλινο καπάκι, ( όμοιο με μεγάλη πιάτα ) ή με πέτρινες πλάκες ώστε να εξασφαλίζεται η απόλυτη στεγανότητα.
            Ένα από τα προσόντα αυτής της κυψέλης, ήταν ότι μπορούσαν και να μεταφερθούν σε μεγάλες αποστάσεις από τον μελισσοκόμο, ώστε να εκμεταλλευτεί  τις μοναδικές ανθοφορίες, των φυτών Κρήτης, όπως της φασκομηλιάς, της θρήμπας, της ρίγανης, του θυμαριού και άλλων βοτάνων, καθώς και να τις προστατεύσει από τις διαφορετικές κλιματολογικές συνθήκες των περιοχών του νησιού.
Φυσικά η μεταφορά γινόταν από φορτηγά ζώα ( γαϊδούρια – μουλάρια ), αλλά υπάρχουν και αναφορές ότι γινόταν με άμαξες ή κάρα της εποχής, όπου υπήρχε βατό οδικό δίκτυο. Μάλιστα, η μεταφορά των μελισσοσμηνών σε φλασκιά φαίνεται ότι είχε ξεπεράσει τα όρια του νησιού της Κρήτης, αφού σε υποβρύχιες έρευνες σε αρχαία ναυάγια του 1500 π.Χ. ευρέθησαν Φλασκιά με κατεύθυνση τα παράλια της βορείου Αφρικής της Μέσης Ανατολής ή των Κυκλαδίτικων νησιών.
Γι’ αυτό το λόγο,  η μοναδικότητα αυτής της κυψέλης κατά καιρούς οδήγησε πολλούς εφευρέτες να τη μιμηθούν χρησιμοποιώντας λιγότερο εύθραυστα υλικά.
            Έτσι το 14ο αιώνα ο μοναχός Έλληνας καθολικός Αββά Ντέλλα Ρόκα (Rocca), έφτιαξε μια κυψέλη προσβάσιμη στο εσωτερικό της, έχοντας ως υπόψη του το Κρητικό Φλασκί.
            Όμως το 1851, ο Αμερικανός Λανγκστθρογκ ( Langstronh ), επινόησε τη σύγχρονη κυψέλη παίρνοντας σαν βάση τα κινητά πλαίσια κηρυθρών από την Κρητική και Ελληνική κυψέλη.
            Βέβαια μια τέτοια διάσημη κυψέλη δεν μπορούσε παρά να φιλοξενήσει στα σωθικά της και την διασημότερη φυλή μελισσών στον κόσμο, την Apis Mellifela Adami, την Κρητική μέλισσα.
Λίγα χρόνια μετά το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου ο μοναχός Βενεδικτίνος Adams από το Μπάκφαστ της Αγγλίας σε μια από περιηγήσεις του για την καταγραφή των φυλών των μελισσών σε όλο τον κόσμο, ήρθε και στην Κρήτη όπου διαπίστωσε την προικισμένη με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που απλόχερα είχε δώσει η Κρητική Φύση στη μέλισσα της.
Σε διαδοχικά ταξίδια του, ο μοναχός Adams πήρε αρκετά δείγματα μελισσών μεταφέροντας στη χώρα του μερικές από τις ιδιότητες της Κρητικής μέλισσας. Έτσι το 1975 ο ερευνητής Ruttner προς τιμή του Adams ονόμασε την ξεχωριστή φυλή της Κρητικής μέλισσας ως Apis Adami.
Όμως για τα ιδιαίτερα προσόντα αυτής της μέλισσας που δυστυχώς έχουμε χάσει για πάντα όσο και για ένα άλλο τύπο κυψέλης που χρησιμοποιήθηκε στην Κρήτη το Διψέλι ή χαλίκι θα επανέλθουμε σε άλλο άρθρο μας.
Πάντως είναι αποδεδειγμένο ότι η αρμονία της Κρητικής Φύσης με το μοναδικό κλίμα της έχει επισφραγίσει την αιώνια συνεργασία με την αναλλοίωτη από τα βάθη των αιώνων μέλισσα αποσκοπώντας στην παραγωγή της καλύτερης ποιότητας μελιού στον κόσμο «το Κρητικό Μέλι».

pigi: MELISSOCOSMOS

ΤΑ ΨΑΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΙ ΤΟΥΣ

 

Κάθε τόπος έχει το δικό του μέλι…

Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη, περιπατάει η δόξα μονάχη έγραψε ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός και δεν είχε άδικο.

Μόνο που τελευταία διαπίστωσα ότι η ράχη των Ψαρών δεν είναι μαύρη αλλά μωβ.

Και είναι μωβ εξ αιτίας των αμέτρητων θυμαριών που υπάρχουν εκεί.

Πάμε να γνωρίσουμε τα Ψαρά λοιπόν….

Τα Ψαρά είναι ένα μικρό νησί βορειοδυτικά της Χίου.

Τόπος θρυλικός και ένδοξος, στα Ψαρά γεννήθηκε ο ήρωας της επανάστασης του 1821 και μετέπειτα πρωθυπουργός της Ελλάδας Κωνσταντίνος Κανάρης αλλά και πολλοί άλλοι ήρωες.

Τα ψαρά έχουν γραφτεί με χρυσά γράμματα στην ιστορία της νεότερης Ελλάδας καθώς ο αγώνας τους για την ελευθερία, και το τίμημα που υπέστησαν γι αυτόν τους τον αγώνα οι Ψαριανοί είναι μεγάλο, με το ολοκαύτωμα του νησιού από τους Τούρκους. 

Τα Ψαρά έχουν έκταση 42τ.χλμ ενώ το μεγαλύτερο μέρος του εδάφους του είναι άγονο.

Ο μοναδικός οικισμός του νησιού είναι χτισμένος αμφιθεατρικά και ο ρυθμός της αρχιτεκτονικής των κτηρίων του ακλουθεί την Αιγαιοπελαγίτικη παράδοση.

Στα ψαρά υπάρχουν πανέμορφες παραλίες με κρυστάλλινα νερά όπως αυτή του κάτω γιαλού αλλά και το κατσούνι.

Ο πληθυσμός του νησιού είναι 422 άτομα σύμφωνα με την απογραφή του 2001.

Οι κάτοικοι των ψαρών είναι πολύ φιλόξενοι, πολύ φιλότιμοι και πολύ ντόμπροι.

Το νησί έκτος των άλλων, φημίζεται για τα φρέσκα και νόστιμα ψάρια του, για την κοπανιστή και την μυζήθρα του καθώς και για το ξακουστό θυμαρίσιο μέλι του.

Οι Ψαριανοί μελισσοκόμοι έχουν μόνο μια κύρια ανθοφορία στο νησί τους, και μόνο από αυτήν περιμένουν να τρυγήσουν μελάκι.

Η αύρα των Ψαρών, και το δροσερό αεράκι του Αιγαίου δυναμώνουν τα εκατομμύρια θυμάρια που υπάρχουν στο νησί, κι έτσι οι Ψαριανές μελισσούλες μας δίνουν το περίφημο θυμαρίσιο Ψαριανό μέλι.

Πραγματικά όσοι το γεύονται μαγεύονται αυτό το μέλι.

Τα μελίσσια στο νησί κρατούν γόνους καθ όλη την διάρκεια του χειμώνα επειδή είναι θαλάσσια περιοχή και δεν πέφτει πολύ χαμηλά η θερμοκρασία, το ίδιο συμβαίνει και σε άλλα νησιά καθώς και στην Κρήτη.

Έχουν όμως και πολλά προβλήματα να αντιμετωπίσουν, καθώς το νησί είναι πάνω στο διάβα πολλών αποδημητικών πουλιών όπως πχ των μελισσοφάγων, έτσι κάθε άνοιξη, και κυρίως κάθε φθινόπωρο που περνούν τα πουλιά από εκεί ξεκληρίζουν τις λιγοστές μελισσούλες των Ψαριανών οι οποίοι είναι ανήμποροι να αντιδράσουν.

 

Όποιος λοιπόν βρεθεί στα όμορφα Ψαρά μην διστάσει να δοκιμάσει τα παραπάνω, κι αν ανέβει στη μαύρη ράχη καμιά μέρα, ας κάνει μια γερή εισπνοή, λέγεται ότι ο δροσερός αέρας που έρχεται στα Ψαρά από το Αιγαίο μυρίζει καλύτερα κι από κάθε τι άλλο…

 

 

Επίσης αξίζει να επισκεφτεί κανείς και το μοναστήρι της κοιμήσεως της Θεοτόκου βόρεια του νησιού.

pigi: MELISSOCOSMOS

Ανθοφορία πορτοκαλιάς

Μια μεγάλη ανθοφορία με άφθονα και πολλής καλής ποιότητας μέλια έχουμε αυτή την περίοδο.

Πρόκειται για την ανθοφορία της πορτοκαλιάς.

Γενικότερα πάντως τώρα ανθίζουν οι πορτοκαλιές, οι λεμονιές, οι μανταρινιές, και οι νεραντζιές.

Επειδή όλα αυτά καλλιεργούνται από τους αγρότες, έχουμε πολύ μεγάλες περιοχές στην Ελλάδα με περιβόλια που έχουν τις παραπάνω ανθοφορίες.

Το μέλι από πορτοκαλιά έχει πολύ ωραίο άρωμα και μοιάζει στην γεύση με πορτοκάλι, ενώ το χρώμα του είναι πορτοκαλί.

Οι μέλισσες τρελαίνονται για τα άνθη αυτά που αν τα μυρίσεις μοιάζουν σε άρωμα με αυτά της γαρδένιας.

Λέγεται ότι όσο διαρκεί η ανθοφορία της πορτοκαλιάς, διαρκεί και η σμηνουργία των μελισσιών, ενώ όταν τελειώσει η ανθοφορία της τελειώνει και η σμηνουργία.

Είναι όμως ρίσκο στις μέρες μας η μεταφορά των μελισσιών μας σε περιοχές με περιβόλια, καθώς αν κάποιος ασυνείδητος ραντίσει μπορεί να μας καταστρέψει.

Από τις πορτοκαλιές οι μέλισσες παίρνουν κυρίως νέκταρ, που αν σπάσετε μια μέλισσα και το δοκιμάσετε θα δείτε ότι έχει γεύση σαν το άρωμα του άνθους του.

Η πορτοκαλιά, όπως και η λεμονιά και η μανταρινιά κάνουν πολλά άνθη, και αν περάσεις κοντά από περιβόλι νιώθεις ένα υπέροχο άρωμα που ευωδιάζει όλη την περιοχή.

Οι μέλισσες επιμένουν μέχρι μέσα και πίνουν κάθε σταγόνα νέκταρ που υπάρχει στο άνθος.

Δέντρο με πολλά άνθη βλέπουμε εδώ.

Φέτος η χρονιά είναι καλή, τα δέντρα και τα χορτάρια γεννούν πολλά λουλούδια με μεγάλη διάρκεια ανθοφορίας.

Αυτό, και ο γεγονός ότι έχει βρέξει και δυνάμωσαν πολύ, μας εγγυάται ότι θα πάρουμε μπόλικα ανθόμελα φέτος.

Κάτι που από τον Ιανουάριο σας είπε ο MELISSOCOSMOS, ότι δηλαδή φέτος θα έχουμε μια πολύ καλή χρονιά με πολλές σμηνουργίες και πολλά μελάκια.

Πολλοί είναι οι μελισσοκόμοι που βγάζουν αυτούσιο μέλι πορτοκαλιάς.

Είναι ένα από τα μέλια που μου αρέσουν πολύ, αλλά δεν ρισκάρω να πάω τα μελίσσια μου σε περιβόλια, καθώς έχω δει μελισσοκομεία να εξολοθρεύονται από τα ραντίσματα των περιβολιών.

pigi:  MELISSOCOSMOS

Mite Zapper εναντίον του Varroa.

Πρόκειται για έναν νέο και απλό τρόπο καταπολέμησης του Varroa δίχως φάρμακα και χημικά. .

Η συσκευή Mite Zapper αποτελείται από μια τεχνητή κηρήθρα με κελιά κηφηνογόνου (μεγαλύτερα από τα κελιά εργατριών) στα οποία εκτρέφεται αποκλειστικά κηφηνογόνος.

Ως γνωστόν τα Varroa προτιμούν πολύ περισσότερο τον κηφηνογόνο από τον γόνο εργατριών. Η κηρήθρα αυτή συνδέεται με μία μπαταρία αυτοκινήτου και θερμαίνεται ώστε μέσα σε 4-6 λεπτά να έχει σκοτώσει και τον γόνο και το Varroa. Μετά οι μέλισσες πετούν έξω τον νεκρό γόνο με το νεκρό Varroa και η κηρήθρα είναι και πάλι έτοιμη να ξαναγεμίσει με κηφηνογόνο.

Mite Zapper, μπαταρία αυτοκινήτου και χρονοδιακόπτης! 

Η συσκευή μέσα στην κυψέλη.

Με λίγα λόγια όταν κάθε κυψέλη μας έχει μέσα μια τέτοια συσκευή – κηρήθρα, τότε ένα άτομο μέσα σε μια μέρα, χαλαρά και με καφεδάκι, μπορεί να κάνει θεραπεία σε εκατό μελίσσια.
Κοστίζει περίπου όσο μια κυψέλη, αλλά πιστεύω πως η τιμή της θα πέσει όταν βγει σε μαζική παραγωγή.


Λέω να παραγγείλω μερικές συσκευές να τις δοκιμάσω.

http://www.mitezapper.com/How-it-Works_c_19.html

pigi:http://ixnilatis33.blogspot.com/

Παραφυάδες

Ο φυσικός τρόπος διαιώνισης του είδους στα μελισσάκια όπως ξέρουμε είναι η σμηνουργία.


Επειδή όμως η σύγχρονη μελισσοκομία απαιτεί ελεγχόμενη αύξηση των σμηνών όλο το χρόνο, με εξαίρεση τον χειμώνα όμως γιατί τότε τα μελίσσια μας ως γνωστών ξεχειμωνιάζουν τις περισσότερες φορές δίχως την παρουσία γόνου.

Έτσι οι μελισσοκόμοι σε όλον τον κόσμο φροντίζουν να αυξάνουν τον αριθμό των σμηνών τους κόβοντας ΠΑΡΑΦΥΑΔΕΣ.


Παίρνουν δηλαδή ένα μέρος του πληθυσμού της κυψέλης και με αυτό δημιουργούν μια νέα κυψέλη.

Όταν το κάνει αυτό ο μελισσοκόμος λέμε ότι (κόβει)παραφυάδες, επειδή κόβει στην μέση ένα μελίσσι η και σε περισσότερα τμήματα.

Υπάρχουν αρκετοί τρόποι να φτιάξει κανείς παραφυάδες.

Από τον πλέον σύγχρονο (μέθοδος της βεντάλιας) μέχρι τον ποιο παλιό και απλό, που είναι να χωρίσουμε ένα μελίσσι ακριβώς στην μέση, και πολλοί τρόποι ακόμα που αν θέλετε μπορούμε να τους συζητήσουμε.

Επίσης θέλω να πω πως τα τελευταία χρόνια όλο ένα και αυξάνει ο αριθμός των μελισσοκόμων που με ζέντερ η άλλους τρόπους κάνει βασιλοτροφία προκειμένου να βγάλει όσο το δυνατόν καλύτερες βασίλισσες για τις παραφυάδες που ετοιμάζει.

Έχοντας ψάξει πολύ το θέμα κι έχοντας μιλήσει με μελισσοκόμους αλλα και παρατηρήσει κυψέλες που οι βασίλισσες τους προέρχονται από βασιλοτροφία έχω να πω το εξής.

Αν οι βασίλισσες αυτές προέρχονται από διπλό εμβολιασμό τότε είναι εξαιρετικές.

Αν όμως δεν είναι διπλού εμβολιασμού τότε είναι συνηθισμένες βασίλισσες όπως όλες.

Να σας εξηγήσω γιατί συμβαίνει αυτό.

Οι μέλισσες έχουν την συνήθεια να γεμίζουν το βασιλοκελί με βασιλικό πολτό έως ότου το σκουληκάκι που είναι μέσα στο κελί να γίνει περίπου 7 ημερών.

Όταν κάνουμε διπλό εμβολιασμό τότε ο μελισσοκόμος παίρνει αυτά τα βασιλοκελιά πετάει από μέσα τα σκουληκάκια που είναι 7 ημερών και στη θέση τους βάζει άλλα που είναι πχ 2 ημερών.

Όταν το κάνει αυτό τότε οι εργάτριες βάζουν ξανά κι άλλο βασιλικό πολτό μέσα στο βασιλικό κελί πάλι μέχρι το νέο σκουληκάκι να γίνει 7 ημερών.

Έτσι τα βασιλικά κελιά έχοντας μέσα τον παλιό και τον νέο βασιλικό πολτό είναι ασφυκτικά γεμάτα και τεράστια.

Οι δε βασίλισσες που είναι μέσα σε αυτά τρέφονται με άφθονο βασιλικό πολτό και γίνονται πολύ μεγαλύτερες από τις υπόλοιπες που έχουν γίνει φυσιολογικά χωρίς διπλό εμβολιασμό.

Γι αυτό θα είναι ποιο δυνατές ποιο παραγωγικές και θα γεννάνε πολύ περισσότερο κατά την διάρκεια της ζωής τους.

Για την ιστορία πάντως θέλω να πω ότι οι καλύτερες βασίλισσες που υπάρχουν κι αυτό σας το υπογράφω είναι οι βασίλισσες της σμηνουργίας.

Αυτές δηλαδή που φτιάχνει ένα μελίσσι όταν θέλει να σμηνουργίσει.

Αυτό η συμβαίνει γιατί τότε είναι η κατάλληλη εποχή που όρισε η φύση για την διαιώνιση του μελισσιού η γιατί οι μέλισσες τρέφονται καλύτερα μιας και η άνοιξη τότε είναι στα φόρτε της η τέλος γιατί την εποχή εκείνη ίσως από ένστικτο οι μέλισσες να φροντίζουν καλύτερα τα βασιλικά τους κελιά.

Κατά άλλους λέγεται πως την άνοιξη είναι καλύτερης ποιότητας το σπέρμα των κηφηνών γι αυτό οι βασίλισσες εκείνες γονιμοποιούνται πολύ καλύτερα και γίνονται καλύτερες.

Όπως και να έχει πάντως το πράγμα αποτελεί μυστήριο.

Ας έρθουμε όμως ξανά στο θέμα μας.

Αν κάποιος θέλει να κόψει παραφυάδες και δεν έχει τον χρόνο η την θέληση να κάνει εμβολιασμό έχω να του προτείνω έναν κάλο και σίγουρο τρόπο.

Τον εφάρμοσα πέρυσι σε πολλές και πρόπερσι δοκιμαστικά σε λιγότερες παραφυάδες και το αποτέλεσμα ήταν άριστο, και σε ποσοστό επιτυχίας, και σε απόδοση μελιού, φέτος οι κυψέλες αυτές πήγαν πολύ καλά.

Λοιπόν…

Κατ αρχήν θα πρέπει να επιλέξουμε ορισμένα δυνατά μελίσσια τα οποία θα μας δίνουν καλές ποσότητες μελιού τα τελευταία χρόνια και που δεν θα έχουν παρουσιάσει κανένα πρόβλημα με ασθένειες.

Ας υποθέσουμε λοιπόν πως διαλέξαμε 3 μελίσσια δυνατά 20άρια.

Θα πρέπει να πάμε μια μέρα να τα ανοίξουμε και να τους πάρουμε τις βασίλισσες τους μαζί με 3 πλαίσια πληθυσμό.

Στα τρία πλαίσια αυτά καλό είναι να υπάρχει ένα πλαίσιο με σφραγισμένο γόνο.

Τις βάζουμε σε νέες κυψέλες και τις πηγαίνουμε 3χλμ μακριά, τους βάζουμε από ένα ζυμάρι βανίλια ελληνική και τις αφήνουμε εκεί για κάμποσο καιρό χωρίς να χρειαστεί να τις ενοχλήσουμε.

Φροντίζουμε όμως αριστερά και δεξιά από αυτά τα 3 πλαίσια να βάλουμε και δυο άδεια ώστε να έχουμε τις κυψέλες μας με 5 πλαίσια για να μπορέσουν άμεσα να αναπτυχτούν ξανά.



Οι αρχικές κυψέλες μας λοιπόν μας έμειναν με 17 πλαίσια πληθυσμό.

Και σε αυτές βάζουμε από δυο κιλά βανίλια ελληνική και τις αφήνουμε ήσυχες για 8 ημέρες.

Οι εργάτριες της κυψέλης μας όταν διαπιστώσουν την απώλεια της βασίλισσας τους θα ξεκινήσουν αμέσως να φτιάχνουν πολλά βασιλικά κελιά για να βγάλουν νέα.

Κι επειδή τα μελίσσια μας θα είναι δυνατά, 17άρια όπως είπαμε άλλα κι επειδή θα είναι ταϊσμένα καλά με τα 2 κιλά βανίλια που τους βάλαμε, θα καλοταΐσουν τα βασιλικά κελιά με μπόλικο βασιλικό πολτό κι έτσι θα είμαστε σίγουροι ότι θα βγάλουμε καλές και δυνατές βασίλισσες από αυτά.

Ο λόγος που τα αφήνουμε ήσυχα για 8 ημέρες είναι για να σφραγίσουν τα βασιλικά κελιά.

Την ογδόη ημέρα λοιπόν πηγαίνουμε ξανά εκεί και αρχίζουμε να κόβουμε παραφυάδες.

Οι μέλισσες έχουν φτιάξει πολλά βασιλικά κελιά σε πολλά πλαίσια.

Εμείς θα πρέπει να κόβουμε παραφυάδες των τριών πλαισίων η κάθε μια φροντίζοντας να βάζουμε σε κάθε παραφυάδα κι από ένα πλαίσιο με γόνο που να υπάρχουν βασιλικά κελιά σε αυτό όμως.

Αφήνουμε σε κάθε παραφυάδα μόνο 2 βασιλικά κελιά, τα καλύτερα, και μεγαλύτερα, ενώ τα υπόλοιπα τα χαλάμε.

Από την κάθε 17άρα κυψέλη μας δηλαδή κόψαμε 5 παραφυάδες των 3 πλαισίων και μας περίσσεψαν και 2 πλαίσια στην κάθε κυψέλη.

Αυτά τα πλαίσια μπορούμε να τα βάλουμε σε καμιά παραφυάδα που πιστεύουμε ότι δεν έχει και πολύ πληθυσμό.

Όπως και πριν φροντίζουμε εκτός από τα 3 πλαίσια που κόψαμε με πληθυσμό να βάλουμε στα πλαϊνά άλλα 2 άδεια πλαίσια ώστε να υπάρχουν συνολικά μέσα στις κυψέλες 5 πλαίσια.

Τις παίρνουμε κι αυτές τις παραφυάδες και τις πηγαίνουμε 3 χλμ μακριά,.

Τους βάζουμε από 2 κιλά βανίλια ελληνική από πάνω στα πλαίσια και τις αφήνουμε 15 μέρες χωρίς να τις ξανανοίξουμε.

Την δεκάτη πέμπτη ημέρα ανοίγουμε και κάνουμε έλεγχο να δούμε αν γέννησαν οι νέες βασίλισσες.

Αν εφαρμόσετε πιστά τα όσα σας είπα θα διαπιστώσετε ότι από τις 15 παραφυάδες που φτιάξαμε από τα 3 διώροφα μελίσσια μας θα πετύχουν περίπου τα 12 και θα έχουν νέες βασίλισσες που γεννάνε.

Τα υπόλοιπα 2-3 θα αποτύχουν, αυτό συμβαίνει γιατί πολλές φορές κανένα χελιδόνι πιάνει την βασίλισσα που βγαίνει για να ζευγαρώσει και την τρώει.

Και αυτά όμως τα μελίσσια που θα έχουν αποτύχει πρέπει να τα προσέξουμε, η να τους δώσουμε φρέσκο γόνο από άλλο μελίσσι για να βγάλουν νέα μάνα η να έχουμε φροντίσει ορφανεύοντας έγκαιρα κάποιο άλλο μελίσσι προκειμένου εκείνη την περίοδο να έχουμε κάποια βασιλοκελιά για να δώσουμε στις τυχόν ορφανές μας παραφυάδες.

Συνάδελφοι εγώ έτσι κόβω παραφυάδες.

Και είμαι πολύ ευχαριστημένος.

Φέτος πχ που η άνοιξη δεν ήταν καλή εγώ έφτιαξα πολύ δυνατά μελίσσια από 20άρια έως 30άρια με αποτέλεσμα στον Έλατο να πάρω πολύ μελάκι όταν οι περισσότεροι μελισσοκόμοι φέτος δεν πήγαν καλά.

Αυτό φανερώνει περίτρανα πως ο τρόπος που φτιάχνω βασίλισσες είναι καλός αφού αυτές που βγαίνουν από τις παραφυάδες μου είναι καλές και αποδοτικές.

Εδώ θέλω να τονίσω ότι, ότι σας έγραψα είναι καλά τσεκαρισμένο και δεν πρέπει να το αλλάξετε.

Πχ όταν λέω να βάλετε ελληνική βανίλια κι όχι σιρόπι η ξένη βανίλια, υπάρχει λόγος που το λέω και δεν πρέπει να το παραβλέψετε, και όλα τα άλλα που λέω σχετικά με τον τρόπο αυτόν έτσι πρέπει να τα κάνετε.



Κλείνω λέγοντας ότι καλό είναι να ορφανέψετε τα μελίσσια σας με τον τρόπο που έγραψα το πολύ έως τις 30 Ιούλιου ώστε οι νέες βασίλισσες να γεννήσουν έως τις 25 Αυγούστου ώστε τα μελισσάκια να προλάβουν να αναπτυχτούν ικανοποιητικά έως τον χειμώνα.

Ίσως κάποιοι αναρωτηθούν, αν κόβαμε εξ αρχής 15 παραφυάδες από τα 3 διώροφα μελίσσια μας και περιμέναμε να φτιάξουν αυτά μόνα τους βασιλικά κελιά δεν θα ήταν ευκολότερο;

Η απάντηση είναι όχι…

Οι παραφυάδες που κόβουμε είναι μικρές σε σύγκριση με τα 17άρια μελίσσια που εφαρμόσαμε τον τρόπο αυτόν.

Και αφού είναι μικρές δεν είναι σε θέση να γεμίσουν με βασιλικό πολτό τα βασιλοκελιά που θα έφτιαχναν, με αποτέλεσμα αν τον κάναμε έτσι τον τρόπο να βγάζαμε βασίλισσες κακής ποιότητας.

Ενώ τώρα όπως σας είπα με τα δυνατά μελίσσια και τα ωραία βασιλικά κελιά που αυτά θα φτιάξουν, θα βγάλουμε πολύ καλές βασίλισσες.

pigi: melissocosmos