o agios efialtis

http://www.youtube.com/watch?v=2UPRqqTtFSE&feature=player_embedded#at=553

ΜΕΛΙΣΣΟΧΟΡΤΟ

Πολυετής πόα 40-100εκ. Έχει ωοειδή, ελαφρά οδοντωτά φύλλα με αραιό τρίχωμα. Το καλοκαίρι βγάζει 6-12 μικρά υποκίτρινα ή άσπρα, ανθάκια, τοξοειδή και μελιτογόνα, των 10-14 χιλ. στους σπονδύλους. Περιέχει υψηλό ποσοστό κιτράλης, στην οποία οφείλει το έντονο άρωμά του, που θυμίζει λεμόνι και σε μικρότερο βαθμό τη μέντα. Θεραπευτικές Ιδιότητες: Είναι απίστευτα αποτελεσματικό κατά του στρες, ανεβάζει τη διάθεση κι είναι ήπιο αντικαταθλιπτικό. Καταπολεμά επίσης τη νευρική δυσπεψία, το άγχος και τα προβλήματα ύπνου. Οι έρευνες δείχνουν επίσης ότι το μελισσόχορτο κάνει καλό στην ενίσχυση της μνήμης.
Χρήση: Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως έγχυμα, ως αφέψημα, το αιθέριο έλαιό του και για εξωτερική χρήση χρησιμοποιείται στο μπάνιο, ο φρέσκος χυμός του ως καταπλάσματα και κομπρέσες.

Εκτός από όλα τα παραπάνω είναι και κατάλληλο για την σύλληψη αφεσμών στο μελισσοκομείο μας . Εάν βάλετε λίγο σε μια κυψέλη τοτε σίγουρα θα βρείτε μέσα έναν νέο κάτοικο.

You might also like:

Κλοπή μελισσιών στο Τουριστικό Καλαμάτας

pigi:   MELISSOCOSMOS

Η κλοπή των μελισσιών μας συνάδελφοι είναι σίγουρα η μεγαλύτερη μάστιγα στον κλάδο μας.

Το να χάνεις εν μια νυκτί ολόκληρο ή μέρος του μελισσοκομείου σου είναι πραγματικά εφιάλτης.

Παρ ότι τελευταία οι μελισσοκόμοι παίρνουν μέτρα κατά των κλοπών με κάμερες κτλ εν τούτης δεν φαίνεται ακόμα να πτοούνται οι κλέφτες.

Μια ακόμα κλοπή είχαμε 23 ή 24 Μαΐου τη νύχτα κοντά στον Ταΰγετο στην περιοχή Τουριστικό.

Κλάπηκαν 46 διώροφα μελίσσια του συναδέλφου Γιώργου Σεντεμέντε.

Ήταν όλα μελίσσια με κινητό πάτο, και είχαν κωδικό ΕL17/53.

Παρακαλείται όποιος μπορεί να βοηθήσει στον εντοπισμό των μελισσιών να επικοινωνήσει με τον κάτοχο τους στο τηλ 6972995504 ή με το Αστυνομικό Τμήμα Καλαμάτας.

Συνάδελφοι έχει ήδη υποβληθεί μήνυση κατ αγνώστου, και θα ήταν χρήσιμο πολύ αν κάποιος μπορεί να βοηθήσει να βρεθούν τα μελίσσια του Ανθρώπου.

Να πω κλείνοντας ότι στην περιοχή σημειώνονται πολλές και τακτικές κλεψιές μελισσιών, και καλό θα ήταν η αστυνομία τα βράδια να αρχίσει να κάνει μπλόκα προκειμένου να πιάσει κανά κλέφτη…

Σχετικά με το Gaucho (Νεονικοτινοειδή)

Τα νεονικοτινοειδή είναι μια ομάδα φυτοφαρμάκων με τα οποία εμποτίζονται οι σπόροι με στόχο την προφύλαξή τους από τα διάφορα έντομα και μύκητες μέχρι το φύτρωμά τους. Το φυτό που προέρχεται από εμβαπτισμένο σπόρο είναι ολόκληρο τοξικό για τα έντομα, ενώ τελικά τα νεονικοτινοειδή θα καταλήξουν στο πιάτο μας.

Τα φυτοφάρμακα αυτά έχουν ανιχνευθεί στο χώμα, στα διάφορα μέρη των φυτών καθώς και στη γύρη τους. Η ποσότητα τους στη γύρη των φυτών είναι τέτοια που μπορεί να επηρεάσει τις μέλισσες και να τους δημιουργήσει προβλήματα προσανατολισμού. Μια ιταλική έρευνα απέδειξε ότι το φυτοφάρμακο αυτό σε ποσότητα 500-1000 μέρη στο εκατομμύριο αποπροσανατολίζει τις μέλισσες και δεν βρίσκουν το δρόμο επιστροφής στις κυψέλες τους και πεθαίνουν, ενώ σε πιο χαμηλό ποσοστό /100 μέρη στο εκατομμύριο/ ο αποπροσανατολισμός των μελισσών διαρκούσε 24 ώρες πριν τα καταφέρουν τελικά να επιστρέψουν στις κυψέλες τους.

Χρησιμοποιούνται επίσης και στην καλλιέργεια ζαχαρότευτλων. Η ζάχαρη που χρησιμοποιείται από τους μελισσοκόμους για ενίσχυση των μελισσιών τους τον χειμώνα μπορεί να θέτει σε κίνδυνο την ζωή των μελισσών, αν προέρχεται από τέτοια ζαχαρότευτλα. Η χρήση ζάχαρης από ζαχαροκάλαμο δεν έχει κίνδυνο. Άν έχετε διαφορετικές πληροφορίες σας παρακαλώ αναφέρετε τις.

http://bizy-the-bee.blogspot.com/2010/06/blog-post.html

Σπόροι καλαμποκιού εμβαπτισμένοι σε Gaucho

Το πρόβλημα αυτό είναι το πρώτο που επισημαίνει ο MELISSOCOSMOS και που θα στείλει και στο Blog που δημιουργήθηκε για την καταγραφή των προβλημάτων της μελισσοκομίας.

Είναι ένα πρόβλημα που η ομοσπονδία μας πρέπει να το παλέψει.

Γράφω αυτά που ξέρω και κατάφερα να μάθω έως τώρα στην δημοσίευση για το Gaucho.

Έχω να πω ακόμα το εξής:

Μετά την ομαδική διαδικτυακή διαμαρτυρία που έκαναν ενωμένα τα μελισσοκομικά Blogs στις 2 Αυγούστου κατά των φυτοφαρμάκων έγιναν οι εξής κινήσεις.

Μίλησα με τον ιδιαίτερο του κυρίου Καρχιμάκη στο υπουργείο Αγροτικής ανάπτυξης, μετά από τηλεφώνημα που μου έκανε για την εν λόγο διαμαρτυρία μας.

Ο κύριος Καρχιμάκης ήταν τότε υφυπουργός, ενώ τον ιδιαίτερο του τον έλεγαν κύριο Κουρή.

Του είπα πως έχουν τα πράγματα σχετικά με την εμβάπτιση των σπόρων στο Gaucho. Μου δήλωσε άγνοια, "ήταν ένα πρόβλημα που δεν τους το είχε θέσει κανείς", μου είπε.

Όλα αυτά είναι καταγεγραμμένα σε ανάρτηση εδώ:

Μου είπε λοιπόν ο κύριος Κουρής ότι δεν γνώριζε καν το θέμα, και ζήτησε λίγο χρόνο για να ενημερωθεί και να δει αν είναι έτσι όπως του τα είπα.

Μου είπε ωστόσο ότι δεν ήταν αρνητική η πρόθεση του υπουργείου προς τους μελισσοκόμους και σίγουρα υπήρχαν περιθώρια για να γίνει κάτι.

Δυστυχώς μετά από αυτό έγινε ανασχηματισμός της κυβέρνησης, κι ο κύριος Καρχιμάκης έφυγε από το υπουργείο Αγροτικής ανάπτυξης.

Ο κ. Ντούρας σε τηλεφωνική μας επικοινωνία  είπε ότι η ΟΜΣΕ μετέφερε το θέμα του Gaucho στον κύριο Σκανδαλίδη .

Η απάντηση του υπουργείου είναι ότι πρόκειται για ένα σύνθετο πρόβλημα. Πρόκειται για μια χημική ουσία που παράγει μια πανίσχυρη πολυεθνική εταιρεία, και για να αποσυρθεί πρέπει να παρουσιαστεί έρευνα επιστημόνων που να επιβεβαιώνει την καταστροφική της δράση.

Αυτά κατάλαβα εγώ τουλάχιστον από την κουβέντα που είχαμε με τον Αντιπρόεδρο της ΟΜΣΕ.

Θέλουν έρευνα που να λέει ότι δηλαδή το Gaucho περνάει στους ιστούς των φυτών και καταλήγει πιθανότατα στους καρπούς τους, άρα και στο πιάτο μας. Καταλήγει όμως και στους ανθούς των φυτών, με αποτέλεσμα να βλάπτει τον εγκέφαλο των μελισσών όταν αυτές επισκέπτονται τα άνθη , αποπροσανατολίζονται  και δεν επιστρέφουν ποτέ στις κυψέλες τους.

Αντιλαμβάνομαι ότι η ΟΜΣΕ αδυνατεί να συγκεντρώσει όλες αυτές τις  έρευνες που ζητάει το υπουργείο.

Οι προτάσεις μου λοιπόν είναι οι εξής:

Κατ’ αρχήν η ΟΜΣΕ πρέπει να αναζητήσει συμμάχους για αυτή την υπόθεση που μπορεί να στρατευτούν μαζί της και να την βοηθήσουν.

Η μελισσοκομία είναι ο τελευταίος τροχός της αμάξης στο πρόβλημα αυτό, και η μέλισσα το τελευταίο θύμα.

Από τη στιγμή που γνωρίζουμε η έστω υποψιαζόμαστε ότι ο Καούτσος περνάει και στα τρόφιμα μέσω του καρπού του καλαμποκιού, του σιταριού κ.τ.λ, είναι επικίνδυνος για τον άνθρωπο, πιθανόν και για τα ζώα που τρέφονται με τέτοιες τροφές. Η ΟΜΣΕ λοιπόν θα πρέπει να ζητήσει βοήθεια από όποιον έχει συμφέροντα να κάνει την έρευνα για το Καούτσο.

Αν υπάρχουν έρευνες στο εξωτερικό, (που σίγουρα θα υπάρχουν από τη στιγμή που απαγορεύτηκε στην Γαλλία) θα πρέπει να τις αναζητήσει πρώτα εκεί.

Πρέπει να ζητήσει την βοήθεια του ΕΦΕΤ προκειμένου να ερευνηθεί αν τα νεονικοτινοειδή αφήνουν υπολείμματα σε τροφές που έχουν σχέση και με τον άνθρωπο.

Πρέπει να δώσει δημοσιότητα στο πρόβλημα. Να στείλει το θέμα στα ΜΜΕ τα οποία μπορούν να το αναδείξουν σίγουρα.

Έτσι, αν απαγορευτεί η χρήση των νεονικοτινοειδών, θα ωφεληθεί μαζί με τον άνθρωπο και η μέλισσα.

Είναι δύσκολη υπόθεση και χρειάζεται επίπονη προσπάθεια και ικανούς ανθρώπους με θέληση και σιδερένια πυγμή, για να ξετρυπώσουν κάθε δύναμη που μπορεί να βοηθήσει.

Σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε με μια απλή επιστολή προς το υπουργείο να ελπίζουμε σε επίλυση.

Φυσικά μια χαλαρή προσπάθεια η επιστολή μόνο και μόνο για τα μάτια των μελισσοκόμων δεν μπορεί να θεωρηθεί ως μάχη κατά του Καούτσο και άλλων ύποπτων φυτοφαρμάκων.

pigi: 

http://meliprovlimata.blogspot.com/2011/02/blog-post_25.html

Καβαλαρούδα το φυτό του μελιού

Η καβαλαρούδα είναι ένα πολύ σημαντικό μελισσοκομικό φυτό.

Συγγενεύει με τον Βίκο και είναι και τα δυο φυτά έρπις.

 Έχει πολύ μεγάλη διάρκεια ανθοφορίας που πολλές φορές αν ποτιστεί καλά ξεπερνάει τον ένα μήνα.

Η Καβαλαρούδα όπως και το αγριοτρίφυλλο όσο περισσότερο ποτίζεται από τις βροχές τόσο περισσότερο μέλι δίνει.

Δεν έχει κανένα πρόβλημα αν βραχεί εν μέσο της ανθοφορίας της δηλαδή, αυτό θα την δυναμώσει ακόμα περισσότερο.

Φυτρώνει σε φράχτες, χέρσα χωράφια, και σιτάρια, και αναρριχάται πάνω σε άλλα φυτά.

Οι μέλισσες παίρνουν από την Καβαλαρούδα γύρη, και πολύ μεγάλες ποσότητες νέκταρ.

Περιοχές με άφθονη καβαλαρούδα, πολύ δύσκολα δεν θα μας δώσουν έναν πλούσιο τρύγο.

Αν κόψουμε ένα ματσάκι καβαλαρούδα και το χτυπήσουμε με δύναμη στο χέρι μας θα δούμε ότι σε αυτό πετάγεται νέκταρ.

Έτσι, με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να δοκιμάσουμε αρκετές ανθοφορίες, και να συμπεράνουμε αν δίνουν μελάκι η όχι.

Εμείς οι μελισσοκόμοι πρέπει να μάθουμε να διαβάζουμε τα μυστικά της φύσης, γιατί εξαρτόμαστε σε πολύ μεγάλο βαθμό από αυτήν.

Δική μου άποψη, που σας την έχω ξαναπεί είναι να μην φοβόμαστε και να φροντίζουμε από νωρίς να αναπτυχτούν τα μελίσσια μας.

Αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα όταν ανοίξουν οι μεγάλες ανθοφορίες της Άνοιξης να είναι έτοιμα τα μελίσσια μας να μας φέρουν μεγάλες ποσότητες μελιού μέσα στις κυψέλες.

Μια αργοπορημένη ανάπτυξη των μελισσιών μας όμως δεν θα μας δώσει καθόλου μέλι την άνοιξη, αλλά θα μας το δώσει το καλοκαίρι πλέον.

Φυσικά μεγάλη και πρώιμη ανάπτυξη των μελισσιών θα σημαίνει αυτομάτως και μεγάλη τάση για σμηνουργία.

Όμως δεν μπορούμε να τα θέλουμε όλα δικά μας, ή θα έχουμε μέλια και πολύ δουλειά για να μειώσουμε την τάση για σμηνουργία, ή δεν θα έχουμε τάση για σμηνουργία αν έχουμε αδύναμα μελίσσια, αλλά τότε δεν θα έχουμε και μέλια την άνοιξη…

pigi: MELISSOCOSMOS

pagides gia melises

pigi: MELISSOCOSMOS

Καιρό τώρα με ρωτάγατε με mail τι αρώματα να βάλετε μέσα στις παγίδες σας για να προσελκύσετε τους αφεσμούς.

Να διευκρινίσω εδώ ότι παγίδες λέμε τις άδειες κυψέλες που βάζουμε σε διάφορα σημεία προκειμένου να πιάσουμε κανένα σμήνος από αυτά που φεύγουν, είτε δικό μας είτε και ξένο.

Πρόκειται για έντιμο τρόπο, γιατί υπάρχουν και κλεφτοκοτάδες μελισσοκόμοι που περιφέρονται μέσα σε μελισσοκομεία για να πιάσουν ξένα σμήνη όλη μέρα.

Εννοείται ότι τέτοιες παγίδες πρέπει να βάζουμε γύρω από το δικό μας μελισσοκομείο, για να δώσουμε προτεραιότητα στα δικά μας σμήνη που φεύγουν.

Φυσικά μπορούν να μπουν σε αυτές τις παγίδες και ξένα σμήνη από άλλα μελισσοκομεία που δεν διστάζουν να έρθουν ακόμα και από χιλιόμετρα μακριά και να μπουν σε αυτές τις κυψέλες.

Το 2008 έπιασα σμήνος σε παγίδα που το κοντινότερο μελισσοκομείο ήταν 4 χλμ μακριά.

Έτσι λοιπόν κάθε χρόνο βάζω παγίδες κι εγώ.

Έχω παρατηρήσει ότι τα σμήνη έχουν περίπου τα ίδια γούστα, δηλαδή αν σε ένα σημείο βάλεις παγίδα και πιάσεις σμήνος, είναι πολύ πιθανό στο ίδιο μέρος να πιάσεις και την άλλη χρονιά κι άλλο σμήνος.

Βάζω πάντα τις παγίδες μου να έχουν προσανατολισμό βορά νότο, γιατί αυτό αρέσει στις μέλισσες, αφού όταν φτιάχνουν κηρήθρες σε άγρια κατάσταση τις φτιάχνουν πάντα με προσανατολισμό βορά προς νότο.

Βάζω παλιές κυψέλες, αυτές που είναι για πέταμα, που έχουν όμως το άρωμα της πρόπολης και του κεριού μέσα αφού πρώτα υπήρχε σμήνος εκεί.

Επίσης μέσα στις παγίδες βάζω παλιές μαύρες κηρήθρες, γιατί αυτές έλκουν τα σμήνη πάρα πολύ.

Ούτε μυρωδικά ούτε τίποτα άλλο.

Έβαλα αυτή την παλιά παγίδα  εκεί κοντά στην αγριοτριανταφυλλιά γιατί κάθε μέρα πάρα πολλές μέλισσες συλλέγουν στην αγριοτριανταφυλλιά, και υπέθεσα ότι αφού θα την βλέπουν θα την έχουν στα υπόψην τους όταν την χρειαστούν.

Όπως κάθε χρόνο αλώστε έτσι και φέτος η γάτα μου έπιασε ποντίκι… Δηλαδή η παγίδα μου έπιασε σμήνος.

Μικρό μεν, μόλις 2 πλαισιάκια αλλά θα το φτιάξω σουπερ εγώ.

Έχει και νέα αγονιμοποίητη βασίλισσα, και αυτό θα πει ότι πρόκειται για μελίσσι που έχει μέλλον.

Πιστεύω ότι αν και η παγίδα βρισκόταν μόλις 100 μέτρα μακριά από το μελισσοκομείο μου, ότι δεν είναι δικό μου σμήνος κι ας μην υπάρχει στα 2 χιλιόμετρα άλλο μελισσοκομείο εκεί κοντά.

Αυτό το πιστεύω γιατί το σμήνος είναι μικρό, ενώ αν ήταν δικό μου θα ήταν πολύ μεγάλο.

Όπως και να έχει όμως είτε δικό μου είτε όχι χάρηκα πολύ όταν το είδα.

Ένα μελισσάκι πάντα είναι ευπρόσδεκτο κι ας έρθει απρόσμενα άλλωστε…

Το πέρασμα των κλειδιών στις κυψέλες μας

.

Ακόμα μια ανάρτηση έχουμε σήμερα για τους νέους μελισσοκόμους.

Έχω ξαναπεί ότι οι παλιοί μελισσοκόμοι έχουν τους δικούς τους τρόπους, και δεν τους αλλάζουν, έτσι έμαθαν έτσι πράττουν.

Οι νέοι μελισσοκόμοι όμως πρέπει να διδάσκονται πάνω σε στερεές και σύγχρονες βάσεις.

Μόνο τότε θα έχει μέλλον η μελισσοκομία στη χώρα μας.

Είμαι νέος άνθρωπος, και θέλω να πιστεύω ότι οι τακτικές που ακολουθώ είναι σύγχρονες.

Αυτές τις τακτικές, που μαθαίνω, που δοκιμάζω και τελειοποιώ μέσα από ατελείωτες ώρες εργασίας καθημερινά στο μελισσοκομείο μου, θέλω να σας μεταφέρω μέσα από αυτό εδώ το Blog.

Παράλληλα φυσικά σας γράφω και τακτικές και μεθόδους της Ελληνικής και ξένης μελισσοκομικής βιβλιογραφίας, πολλές φορές όχι γιατί αυτές είναι εφαρμόσιμες αλλά γιατί έστω και μέσα από αυτό που δεν είναι εφαρμόσιμο, μπορεί να πάρουμε κάτι και να το προσαρμόσουμε σε μια δική μας τακτική κι έτσι να μας φανεί τελικά πολύ χρήσιμο.

Η σημερινή ανάρτηση έχει να κάνει με το πέρασμα των κλειδιών στις κυψέλες μας.

Μια δουλειά αρκετά δύσκολη, λεπτομερειακή εργασία θα έλεγα αφού με ένα μικρό λάθος μπορεί να γίνει μεγάλη ζημιά.

Θα προσπαθήσουμε όμως από εδώ να την κάνουμε κατανοητή και εύκολη.

Έχω δει συναδέλφους να μετράνε με μεζούρες τις αποστάσεις, να έχουν βοηθό να τους κρατάνε τις μεζούρες και στο τέλος να βιδώνουν τα κλειδιά στραβά, ή σε λάθος σημείο.

Εγώ θα σας δείξω βήμα βήμα πώς να περνάτε τα κλειδιά και το πορτάκι σε μια διώροφη κυψέλη χωρίς να χρειάζεστε καθόλου μεζούρα, πολύ γρήγορα και με απόλυτη ακρίβεια.

Πάμε λοιπόν να δούμε πως γίνεται…

Κατ αρχήν χρειαζόμαστε ένα καπάκι που να έχει περασμένα ήδη κλειδιά για να το χρησιμοποιήσουμε ως οδηγό.

Αν δεν έχετε έτοιμο καπάκι με κλειδιά θα σας δείξω αμέσως πως μπαίνουν.

Εδώ πρέπει να σας πω ότι τα κλειδιά στις κυψέλες σας πρέπει να τα περνάτε μετά το βάψιμο.

Εγώ όμως χρειάζομαι άμεσα σώματα και πατώματα για να τρυγήσω, για να βάλω δηλαδή τα πλαίσια με το μέλι μέσα σε αυτά και να τα μεταφέρω στην αποθήκη.

Επειδή έδωσα κάθε διαθέσιμο πάτωμα στα μελίσσια λόγο μεγάλης ανάπτυξης πήγα τώρα και αγόρασα κυψέλες και πατώματα και θα τους περάσω τα κλειδιά για να τρυγήσω, ενώ το βάψιμο θα τους το κάνω αργότερα με την ησυχία μου.

Φρόντισα όμως να βάψω τα σημεία που θα μπουν τα κλειδιά ώστε να μην χρειαστεί να τα βγάλω στο βάψιμο για να πάρουν χρώμα και σε αυτό το σημείο.

Παίρνουμε λοιπόν το καπάκι της κυψέλης και ακουμπάμε ακριβώς στο κέντρο από τα παραθυράκια που έχει το κλειδί.

Πρέπει να ξέρετε ότι τα παραθυράκια του καπακιού είναι μετρημένα με μεγάλη ακρίβεια, και πως αν βάλουμε το κλειδί μας ακριβώς στο κέντρο αυτών είναι απολύτως βέβαιο ότι το κλειδί μπήκε στην σωστή του θέση.

Δεν χρειάζεται να το μετρήσουμε καν, επειδή η απόσταση μεταξύ των δυο παραθύρων είναι πολύ μικρή, μπορούμε να το υπολογίσουμε με το μάτι πολύ εύκολα.

Αν υπάρξει απόκλιση χιλιοστών, αυτό δεν είναι πρόβλημα αφού τα κλειδιά έχουν περιθώριο για τέτοιες αποκλίσεις.

Αφού κεντράρουμε προσεκτικά σε πιο σημείο θα μπει λοιπόν το κρατάμε με το ένα χέρι ενώ με το άλλο βιδώνουμε την πρώτη βίδα.

Για το σκοπό αυτό καλό είναι να έχετε ένα επαναφορτιζόμενο εργαλείο, γιατί με κατσαβίδι δεν πρόκειται να κάνετε δουλειά.

Πάρτε ένα απλό με λίγα χρήματα, μιας και δεν θα κάνει και την φοβερή εργασία.

Εγώ το αγόρασα 38 ευρώ, έχει δυο επαναφορτιζόμενες μπαταρίες, και με κάθε μπαταρία μπορώ και βιδώνω βίδες για 20 διώροφες κυψέλες περίπου.

Όταν βιδώσουμε τις πρώτες δυο βίδες σειρά έχει μετά η τρίτη βίδα.

Αυτή όμως πρέπει να μπει λίγο κυρτά ώστε όταν ανοίγουμε το κλειδί να γλιστράει πάνω στη βίδα και να ξεκουμπώνει εύκολα.

Εκτός κι αν βάλετε βίδες μικρότερου διαμετρήματος οπότε δεν θα υπάρχει τέτοιο πρόβλημα.  

Όπως βλέπετε τελειώσαμε με το πρώτο κλειδί του καπακιού.

Χωρίς μέτρημα χωρίς δυσκολία και γρήγορα.

Όταν βάλουμε και το δεύτερο κλειδί στο καπάκι τότε μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε για οδηγό.

Τότε το ακουμπάμε πάνω στο σώμα της κυψέλης μας για να βάλουμε και σε αυτή κλειδιά.

Πρέπει να το ακουμπήσουμε και να εφαρμόσει απόλυτα στην κυψέλη, γιατί σε διαφορετική περίπτωση τα κλειδιά δεν θα βιδωθούν ίσια.

Παίρνουμε λοιπόν το κλειδί που θα μπει στην κυψέλη μας και το βιδώνουμε μέχρι τη μέση των στροφών της βίδας.

Αφού το κάνουμε αυτό κρεμάμε το κλειδί αυτό στη βάση του άλλου κλειδιού που βάλαμε προηγουμένως στο καπάκι.

Όπως το βλέπετε στη φωτογραφία.

Όταν το κάνουμε αυτό ξεκινάμε και το βιδώνουμε.

Προσπαθούμε να μην μας κουνηθεί, γιατί έτσι που είναι κρεμασμένο σαν εκκρεμές είναι σε ολόισια θέση, κι έτσι πρέπει να παραμείνει και να βιδωθεί.

Πρέπει ακριβώς την ίδια διαδικασία να κάνουμε και στο πίσω κλειδί της κυψέλης μας.

Όταν ολοκληρώσουμε, έχουμε τελειώσει το βάλσιμο των κλειδιών της κυψέλης μας, γρήγορα εύκολα και χωρίς μέτρημα όπως σας είπα.

Και τώρα μπορούμε να συνεχίσουμε στο πέρασμα κλειδιών και στο πάτωμα.

Στη συνέχεια κατεβάζουμε το καπάκι από την κυψέλη και στην θέση αυτή, από πάνω από την κυψέλη βάζουμε το πάτωμα.

Και αυτό προσπαθούμε να είναι σε απολύτως ίσια θέση για να βιδωθούν ίσια τα κλειδιά, και σε αυτό. 

Μετά παίρνουμε το μικρό κλειδί και το ακουμπάμε πάνω στο πάτωμα κουμπώνοντας το με το κάτω κλειδί της κυψέλης όμως, το οποίο τώρα αυτό μας χρησιμεύει ως οδηγός.

Όπως ακριβώς το βλέπετε στην φωτογραφία.

Σε αυτή την ίσια θέση που τοποθετήθηκε λοιπόν του βιδώνουμε την πρώτη βίδα.

Και αμέσως μετά εννοείται και την δεύτερη βίδα, κι έτσι τοποθετείται το πρώτο κλειδί και στο πάτωμα μας. 

Και εδώ δεν ξεχνάμε την τρίτη βίδα να την βιδώσουμε κυρτά, προκειμένου να γλιστράει το κλειδί πάνω σε αυτήν και να ξεκουμπώνει εύκολα.

Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο βάζουμε το κλειδί και στην πίσω πλευρά του πατώματος.

Τώρα μπορούμε να προχωρήσουμε στο πέρασμα των πάνω κλειδιών του πατώματος.

Βάζουμε πάλι το καπάκι πάνω από το πάτωμα όμως αυτή τη φορά για να περάσουμε και εκεί κλειδιά.

Ξανά με τον ίδιο τρόπο όπως και στο σώμα, βιδώνουμε το κλειδί μέχρι την μέση των στροφών και το κρεμάμε σαν εκκρεμές από το κλειδί του καπακιού για να το βιδώσουμε στο πάτωμα μας και αυτό.

Το ίδιο ακριβώς κάνουμε και στο πίσω μέρος του πατώματος.

Και τότε έχουμε ολοκληρώσει και τοποθετήσει σωστά και ίσια όλα τα κλειδιά μιας διώροφης κυψέλης.

Μπήκαν σωστά, και στη θέση τους χωρίς επαναλαμβάνω να χρησιμοποιήσουμε καθόλου μεζούρες και μέτρα.

Σειρά έχει τώρα το πορτάκι της κυψέλης μας.

Έχω ξαναπεί ότι χρησιμοποιώ μόνο μεταλλικά πορτάκια στα μελίσσια μου.

Τα μεταλλικά πορτάκια λοιπόν έχουν δυο οδηγούς που κρατούν το πορτάκι.

Παίρνουμε τον πρώτο και τον ακουμπάμε πάνω στην κυψέλη, δεν χρειάζεται ούτε τώρα να μετρήσουμε.

Βάζουμε τον οδηγό εντελώς στην άκρη της κυψέλης, και ετοιμαζόμαστε να τον βιδώσουμε.

Εδώ πρέπει να πω ότι πρέπει να χρησιμοποιούμε λεπτότερες βίδες για να βιδώνουμε τους οδηγούς απ τα πορτάκια για να μην σκίζεται το ξύλο στο σημείο αυτό γιατί είναι λεπτό εκεί το ξύλο της κυψέλης.

Και ακόμα ότι από τις τρεις θέσεις για βίδα που έχει, εμείς πρέπει να βάλουμε μόνο δυο βίδες αφήνοντας κενή τη μεσαία θέση.

  

Το ίδιο ακριβώς κάνουμε και με τον άλλον οδηγό.

Φαντάζομαι τώρα θα αναρωτιέστε γιατί δεν βάζουμε και τις τρεις βίδες στον οδηγό εεεεε;;;

Η απάντηση είναι η εξής…

Όταν μετά από χρόνια σαπίσουν οι κυψέλες σας, σε καμιά μεταφορά καμιά νύχτα, εκεί που θα θέλετε να κλείσετε το πορτάκι ίσως το ξύλο να σάπισε και να φύγει ο οδηγός.

Τότε αν πάτε να τον ξαναβιδώσετε δεν θα μπορεί να βιδωθεί στο σημείο εκείνο που ήταν οι παλιές βίδες.

Τώρα όμως που έχουμε αφήσει μια θέση χωρίς βίδα, θα μπορέσετε έστω να βιδώσετε τον οδηγό και με μια βίδα και να ολοκληρώσετε την δουλειά σας.

Αυτό μπορεί να ακούγεται μακρινό αλλά είναι πολύ σημαντικό πιστέψτε το.

Βλέπετε πως συρταρώνει το πορτάκι στους οδηγούς και κλείνει.

Πλέον η κυψέλη μας είναι τέλεια από τα κλειδιά και με το πορτάκι της.

Ετοιμοπόλεμη που λέμε…

Αν γυρίσουμε το πορτάκι ανάποδα κλείνει εντελώς η πόρτα και ούτε μπαίνουν ούτε βγαίνουν οι μέλισσες, ενώ οι τρυπούλες που έχει επιτρέπουν στην κυψέλη να αερίζεται και να μην σκάνε οι μέλισσες κατά την μεταφορά.

Συνάδελφοι αυτός είναι ο δικός μου τρόπος που περνάω τα κλειδιά στις κυψέλες μου.

Δεν μου τον έδειξε κανείς, δεν τον είδα πουθενά, απλός μου βγήκε έτσι σιγά σιγά όπως δούλευα με τα κλειδιά.

Πιστεύω ότι είναι πολύ εύκολος και γρήγορος τρόπος.

Αν τον βρήκατε ενδιαφέρον και πιστεύετε ότι μπορεί να κάνει την δουλειά σας ευκολότερη αυτό θα με γεμίσει χαρά.

pigi:  MELISSOCOSMOS

afti i patenta tou filou mas me ta portakia me glitose apo poli kopo...